Aanwijzen betekenis & definitie

Aanwijzen is met de wijsvinger uitnodigend en enigszins gebiedend communiceren (´Kijk die vlinder daar`). Aanwijzen is doortastend het gebaar maken van wat een ander moet doen. Aanwijzen is instrueren via lichaamstaal.

Aanwijsgebaren omvatten meer dan alleen de wijzende vinger of aanduiding met open hand of gestrekte arm. Baby´s vanaf zes maanden dirigeren ook met hun ogen de blik van de ander en apen maken dierengebaren waarbij zij niet met een voorpoot maar met neus en getuite lippen het gewenste object aanwijzen. En robots instrueren aanvullend op hun spraak met ogen, gelaat, lichaam en armen. Soms is aanwijzen gebarenjargon. Zoals de scheidsrechter resoluut naar de middenstip wijst. Niet alleen de wijsvinger, zijn hele pose speelt mee.

Aanwijzen is intentioneel, communicatief en ´zoals afgesproken´. Een kind kijkt niet naar de top van de wijsvinger maar in de richting van bijvoorbeeld overvliegende ganzen. En doet vervolgens wat verwacht wordt en kijkt omhoog. Aanwijzen is vaak ook wijzen op het dreigende gevaar van vallende takken. Een voorbeeld van een uiterst gebiedend gebaar zijn de dwingende ogen en gestrekte arm in de richting van de deur. Energiek uitgevoerd spreekt voor zich (´Daar is de deur!`). Veelzeggend is ook de gebukte houding van de eigenaar van de blaffende hond die terug naar zijn mand moet. Je eigen voorhoofd aanwijzen, deze symboliek ontgaat het huisdier.

Vooral zonder woorden wijzen is communiceren met een vleugje ritualisering. De verzender werkt volgens regels, script, precies indicerend en licht theatraal. De ontvanger herkent en snapt de hint, het teken, de code of de symboliek. En alles met een zingevende betekenis van het aanwijsgebaar dat bij voorkeur doortastend wordt gemaakt.