Lichaamstaal betekenis & definitie

Lichaamstaal is non-verbale communicatie via lichamelijke uitdrukkingen van emoties. Ook dierengebaren zijn zogenoemde sprekende gebaren.

De geschiedenis van communicatie met behulp van gebaar, spraak en taal is oeroud, even oud als de mensheid. Dezelfde evolutionaire ontwikkeling is bij baby's zichtbaar. De pasgeborene verbindt zich met moeder met behulp van gebaartjes van gelaat en lijfje en vocaal (lacht en huilt).

De stap van mens naar dier lijkt groot maar ook een poes maakt 'sprekende' gebaren (spinnend kopjes geven). Sta een ogenblik stil bij het gedrag van een viervoetige hond (grommend de hoektanden tonen) of bij de tweevoetigheid van mensapen die behalve vocaal vooral met hun voorpoten of armen communiceren. Leg vervolgens de link naar de ontwikkeling van de lichaamstaal van de mens en met dieren en hun gebaren.

De betekenis van lichaamstaal is het leggen van levende verbindingen. Eerst waren er lichamen, toen de non-verbale gebaren en de zogenoemde talen van lichamen. Pas ver daarna ontstonden de menselijke spreektalen.

In de metafoor en gebaar van fluïde communicatie mogelijkheden bevinden zich stroomopwaarts lichaamstaal en het symboolgebaar en stroomafwaarts de talige communicatie. Veel communicatie belandt in een spraakwaterval, eindigt in een woordenvloed. Inmiddels is lichaamstaal in zuivere vorm bijna verdronken… Behalve als mensen er oog voor hebben, kijkend naar de TV met geluid uit of bij pantomime of mime.