Fabriano (Gentile da) betekenis & definitie

Fabriano,i een Italiaansch schilder uit den aanvang der 15de eeuw, werd geboren te Fabriano in de mark Ancona. Van zijn vader ontving hij onderwijs in de wis- en natuurkunde, en zijn eerste leermeester in de kunst was waarschijnlijk Allegrette di Nuzio. Weldra echter begaf hij zich naar Fiésole te Florence. Tot zijne eerste stukken behoort een fresco-beeld der Madonna in den dom te Orviéto.

Daarna schilderde hij eene „Aanbidding der Koningen" voor Sta Trinita te Florence, — een stuk, hetwelk er zich thans in het Muséum bevindt en zich door levendigheid van conceptie en door sierlijkheid van uitvoering onderscheidt. Tot dien tijd behoort ook eene Madonna met Heiligen, thans in het Muséum te Berlijn. In de volgende jaren leverde hij schilderijen aan de kerken te Siéne, Perugia, Gubbio en Fabriano, doch daarvan is niets tot ons gekomen. Daarna begaf hij zich naar Venetië, waar hij onderscheidene gebouwen met zijn kunstgewrochten versierde, — onder anderen de groote raadzaal in het paleis van den doge, waar hij den Moedigen zeeslag tusschen de Republiek en keizer Barbarossa zoo prachtig schilderde, dat de Senaat hem den toga der Patriciërs schonk benevens voor levenslang dagelijks een ducaat. Ook dit stuk is reeds lang verdwenen. Zijn roem was intusschen doorgedrongen tot Rome, en paus Martinus V riep hem en Vittore Pisanéllo derwaarts, om de kerk van San-Giovanni-Laterano te versieren. Hier schilderde Fabriano tafereelen, uit het leven van Johannes de Dooper, vijf Profeten, en het beeld van paus Martinus V, omstuwd door 10 cardinalen. Rogier van Brugge zag hem in 1450 bezig met dien arbeid, doch hij overleed nog vóór de voltooijing, volgens sommigen op 80-jarigen leeftijd.

Laatst bijgewerkt 07-08-2018