Katholieke Encyclopaedie

Uitgeverij Joost van den Vondel (1933-1939)

Gepubliceerd op 15-08-2019

Instrumentale muziek

betekenis & definitie

Instrumentale muziek is muziek, die uitsluitend is geschreven voor een of meer instrumenten, in tegenstelling met vocale muziek, die gezongen wordt (onder deze laatste rekent men ook die, welke begeleid wordt door een of meer instrumenten). Reeds de Grieken kenden de zuivere i.m., nl. bij de bespeling van aulos en kithara, hoofdzakelijk nog bestaande uit improvisatie.

In de M.E. was i.m. grootendeels begeleiding van de vocale muziek: koperen en houten blaasinstrumenten, strijkinstrumenten, harp, clavichord, orgel en slagwerk. Een zelfstandige instrumentale-muziekliteratuur dateert eerst van de 16e eeuw; vocale vormen, als motet en chanson, werden instrumentaal uitgevoerd, waaruit resp. ricercar en canzone ontstonden.

Langzamerhand bleef het niet bij arrangementen (vgl. tabulatuur), maar men werd zich de technische eigenaardigheden van ieder instrument afzonderlijk bewust en de muziek kreeg een specifiek instrumentaal karakter. Zoo ontstonden sonate, suite, concert, symphonie, Fransche ouverture, fuga, toccata, welke vormen alle een eigen ontwikkeling ondergingen, waaraan verschillende groepen van componisten hebben deelgenomen.

In de 19e eeuw werden bepaalde stemmingen ook door i.m. uitgebeeld, vooral door orkestrale muziek. Piscaer

< >