Doventaal betekenis & definitie

Doventalen zijn gebarentalen van gemeenschappen van doven uitgedrukt in taalkundige tekengebaren gemaakt met handen en vingers. Het gebaar van doven bestaat uit geluidloze tekens. Vandaar dat ook wel wordt gesproken van tekentaal en vingertaal. Doventalen lopen uiteen voor wat betreft zinsbouw en grammatica.

Een doof geboren kind ontwikkelt heel vroeg gebaren en een lichaamstaal waarmee het met de directe gezinsleden communiceert. Meerdere dove kinderen bij elkaar ontwikkelen binnen de groep een eigen gebarende taal. Vandaar dat er mondiaal vele doventalen bestaan met eigen zinsbouw en grammatica.

Er bestaan woordenboeken voor doven en dovendialecten komen voor. In Nederland wordt de Nederlandse Gebarentaal gepraktiseerd.

Emancipatoir was een conferentie in Milaan in 1880 van grote invloed op de ontwikkelingsgeschiedenis van de communicatie onder doven. Op die conferentie verloren de zogenoemde oralisten - zij die van mening waren dat doven maar moesten leren spreken - van de voorstanders van gebarende talen voor doven.

Doven maken als ieder ander tevens gebruik van het symboolgebaar zoals ter afkeuring iemand de rug toekeren. Omgekeerd doen niet-doven jongeren aan gebarentaal en geluidloos jargon zoals elkaar stilzwijgend met de vuist begroeten.