Wat is de betekenis van Dissonant?

2019
2022-11-27
Wiktionary

Nederlandstalige WikiWoordenboek

dissonant

dissonant - Zelfstandignaamwoord 1. (muziek) een verzameling van niet-harmonierende klanken De muziek was bij momenten pijnlijk dissonant en loeihard. 2. een valse noot Het voorval bracht een dissonant in de algemene feestvreugde. dissonant...

Lees verder
2018
2022-11-27
Muiswerk Educatief

Nederlands woordenboek voor onderwijs

dissonant

dissonant - zelfstandig naamwoord uitspraak: dis-so-nant 1. valse toon ♢ ik hoorde een dissonant 2. wat niet past bij de rest ♢ die gele stoel is een dissonant in de kamer Zelfstandig...

Lees verder
2017
2022-11-27
Ignace Bossuyt

Van noten en tonen. Wegwijs in muzikale begrippen.

Dissonant

Samenklank die of interval dat een spanning opwekt (en oplost in een consonant).

2003
2022-11-27
XYZ van de klassieke muziek

945 begrippen uit de klassieke muziek

Dissonant

Dissonant (Lat. wanklank) is een samenklank van twee of meer tonen die vanwege de ingewikkelde trillingsverhouding als spannend wordt ervaren. Dit in tegenstelling tot de consonant, waarvan de tonen een eenvoudige trillingsverhouding vertonen. Zo hebben de twee tonen van de kleine secunde bijvoorbeeld een onderlinge frequentie van 16:15. Dit houdt...

Lees verder
2002
2022-11-27
Lexicon voor de kunstvakken

Verklaringen van woorden die gebruikt worden in teksten over kunst.

dissonant

Dissonant betekent letterlijk: wanklank; in muziek: samengaan van twee of meer tonen (zie toon (2)) die niet met elkaar harmoniëren (zie harmonie (2)), waardoor een bepaalde wrijving, spanning in de muziek ontstaat; is het tegengestelde van consonant.

1994
2022-11-27
Vreemde woorden

Woordenboek vreemde woorden

Dissonant

[Lat dissonans, dissonantis = o.dw, zie dissoneren] wanklank, vals klinkend akkoord.

1993
2022-11-27
Vreemd Nederlands

Jan Meulendijks

Dissonant

wanklank; wanluidend

1981
2022-11-27
Zelfstudie

Encyclopedie voor Zelfstudie

Dissonant

in de muziek: het samengaan van tonen die geen harmonisch geheel vormen, maar wel een zekere spanning kunnen weergeven. Deze lost zich dan op in de consonant. De dissonant wordt wel met opzet gebruikt, b.v. in impressionistische muziek. De atonale muziek kent geen verschil tussen dissonant en consonant.

Lees verder
1973
2022-11-27
Oosthoek Encyclopedie

Nederlandse encyclopedie

Dissonant

[Lat. dissonare, niet overeenstemmen], i. m. (-en), vereniging van niet-harmoniërende tonen ; (fig.) valse toon: die toespeling bracht een dissonant in de algemene feestvreugde; n. bn., wanluidend. De opvatting dat de dissonant synoniem is met wanklank, is reeds lang opgegeven. De dissonant vindt zijn recht van bestaan in zijn oplossing die to...

Lees verder
1962
2022-11-27
Muziek Encyclopedie

Geschreven door S. van Ameringen (1962)

dissonant

samenklank van twee of meer tonen, die om een oplossing vraagt. De betekenis van de subjectieve dissonant, die van het harmonisch verband afhankelijk is, heeft zich in de loop der eeuwen sterk gewijzigd.

1955
2022-11-27
Vreemd woordenboek

Vreemde woorden woordenboek

Dissonant

wanklinkend, ontstemd.

1952
2022-11-27
Frans woordenboek (FR-NL) 1950

Dr. F.P.H. Prick van Wely

Dissonant

wanluidend.

1951
2022-11-27
Woordenboek Engels (EN-NL) 1951

Dr. F.P.H. van Wely

dissonant

wanluidend, onharmonisch, niet overeenstemmend (met from, to).

1950
2022-11-27
Groot woordenboek der Nederlandse taal

Nederlands woordenboek (7e druk - 1950)

Dissonant

(<Fr.), m. (-en), wanklank, vereniging van niet harmoniërende tonen ; (lig.) valse toon : die toespeling bracht een dissonant in de algemene feestvreugde.

1949
2022-11-27
Vreemde woorden in de Natuurkunde

Prof. Dr. P.H. van Laer

Dissonant

(Lat. dissónans, gen. -ántis = part. praes. v. dissonáre; → dissoneren). Wanklank, valse toon.

1948
2022-11-27
Kramers woordentolk

Vreemde woorden, uitdrukkingen en afkortingen (1948)

dissonant

m. 1 wanklank; 2 aj. wanklinkend.

1947
2022-11-27
Winkler Prins Encyclopedie

Winkler Prins 1947

DISSONANT

(van Lat. dissonantia, uiteenklinken) is in de muziek een samenklank van twee of meer tonen, die voor een muzikale waarnemer niet tot een eenheid versmelten. Aangezien hierbij de individuele opvatting van de waarnemer een rol speelt, beïnvloed door zijn kennis van muziek en van muzikale stijlen, zijn smaak enzijn muzikale aanleg, bestaan voor...

Lees verder
1937
2022-11-27
Koenen woordenboek 1937

M. J. Koenen's Verklarend handwoordenboek

dissonant

m. -en (Fr. [Lat. dissonare = niet overeenstemmend klinken]: wanklank, valse toon; muz. vereniging van twee of meer tonen, die geen zuiver accoord vormen): fig. een feest zonder één -.

1933
2022-11-27
Katholieke Encyclopaedie

25 delen, uitgegeven 1933-1939. Uitgeverij Joost van den Vondel te Amsterdam.

Dissonant

(tegenstelling van consonant) noemt men een combinatie van samenklinkende tonen, die, volgens de begrippen van welluidendheid, wanklank of minstens wrijving teweeg brengen. Deze begrippen hebben zich in den loop der tijden geleidelijk ontwikkeld en gewijzigd en hebben de tegenstelling consonant — dissonant steeds geringer gemaakt. Vooralsnog...

Lees verder
1932
2022-11-27
Muziek

Muziek lexicon

Dissonant

Uit elkaar klinkend; zonder evenwicht dus. Niet op zich zelf staand. Een geheel juiste uiteenzetting van het begrip dissonant werd nog niet gegeven. Men zou evenwel dissonant kunnen noemen:a. Bij beschouwing van afzonderlijke samenklanken, zonder verder verband: 1. alle 2-klanken, behalve reine prime, kwart, kwint en octaaf, groote en kleine terts...

Lees verder