Wat is de betekenis van waarachtig?

bn., (zeew.) steenachtig: waarachtige grond.

waarachtig - Bijvoeglijk naamwoord 1. echt, oorspronkelijk ♢ Hij is de waarachtige God. ♢ Het boek geeft een waarachtig tijdsbeeld van die periode weer. waarachtig - Bijwoord 1. inderdaad, zowaar ♢ Daar staa...

waarachtig - bijvoeglijk naamwoord, bijwoord uitspraak: waar-ach-tig 1. wie de waarheid spreekt en niet bedriegt ♢ het is waarachtige liefde 1. zonder beperkingen, helemaal ♢ dat is waarachtig...

zie wil.

oprecht, betrouwbaar.

Oprecht, betrouwbaar. Een waarachtige getuige zal niet liegen (SV, Spr. 14:5). NV: ‘Een betrouwbaar getuige’. Vgl. SV, Spr. 12:9, 14:25, Mat. 22: 16, Joh. 7:18, Rom. 3:4 en Op. 3:14.

Wie het woord waarachtig vergelijkt met woorden als steenachtig, beestachtig, roodachtig, stuit op een schijnbare tegenstelling. Waarachtig betekent: echt, zeker, met de waarheid in overstemming; steenachtig is: gelijkenis tonende met steen, roodachtig: gelijkend op rood. Toch hebben wij met hetzelfde ach-tervoegsel te maken. Oorspronkelijk luidde...

adj. & adv., wierhaftich, wrachtich, wrychtich; (adv.), wrychtsjes, wrachtsjes, wrachjes, wrammels.

1. bn.; zeker, echt: een waarachtige gebeurtenis, wezenlijk; 2. bw. of tw.: het is waarachtig waar; waarachtig, het is zo; waarachtig niet! waarachtig? is het waar? hij wist waarachtig niet, waar Madrid lag; 3. Waarachtige, de, m.; God.

I. ('wa:rachtәch) bn. enigszins waar: dat is -. II. ('achtәch) bn. en bw. (-er, -st) 1. wezenlijk waar: een -e gebeurtenis. Syn. ➝ echt. 2. zeker, echt: het is waar. III. ('achtәch) tw. werkelijk : het is zo; niet?

I. bn. en bw., waarlijk, zeker; echt: de waarachtige liefde; oprecht, waarheid sprekend: een waarachtig getuige zal niet liegen; II. bw. of tw., in waarheid, stellig: het is waarachtig waar; als tw., beslist, bepaald: wel wis en waarachtig!; als sterke verzekering: dat is waarachtig geen pretje!; waarachtig niet!; notabene: daar begint hij waaracht...