Wat is de betekenis van rukken?

(rukte, heeft en is gerukt), 1. zich voortbewegen; inz. optrekken (van krijgsvolk): zij rukten steeds dieper het land in; ten strijde, in het veld of te velde rukken, zich gereedmaken tot de strijd (van een leger); vgl. in-, uitrukken. 2. een snelle, korte, plotselinge beweging of bewegingen maken, die aan iets m...

Rukken is een ander, iets minder subtiel woord voor aftrekken. Oftewel: aan je pik (laten) zitten totdat je klaarkomt. De meeste jongens beginnen rond hun veertiende te masturberen, ze trekken zichzelf dan af. Op die manier leren ze hun lichaam kennen en komen ze erachter wat ze lekker vinden. Hoe dan? Aftrekken kan op verschillende manieren. Door...

(1964) (plat) masturberen (van mannen). Zie ook: rukken en sjorren. • Wat denk jij godverdomme wel met je saggerijnige rotkop, wij ons de tiefus sjouwe en jij direct weer met je natte kont in je nest ligge rukken? (Jan Cremer: Ik Jan Cremer. 1964) • Die? Die zit aan één stuk door te rukken, wat ik je brom. (Louis Ferron: H...

rukken - regelmatig werkwoord uitspraak: ruk-ken 1. met grote kracht ergens af of uit trekken ♢ hij rukte het schilderij van de muur Regelmatig werkwoord: ruk-ken ik ruk jij/u rukt...

Masturberen; verkorting van ‘zich afrukken *’. De term is nergens veroordelend; enkel beschrijvend. Ook de uitdrukking ‘een ruk met het handje’ komt voor.  Vloeiend geef ik het rukken op. A. Moonen: Stadsgerechten. 1978 Ga likken en ruk je even. Dimitri Frenkel Frank: Hoge hakken, echte liefde. 1980 Ze rukken zich suf, zeggen ze...

rukken - masturberen (vgl. afrukken, (af)trekken, afsjorren). Ook: een ruk met het handje, masturbatie. Want van een rukkie met het handje kan je geen dr tippelaar of een oud sief je oplopen, RvzR. 87 [1972].

v., hoarte, skuorre, repe; snelken, ritse, rûtse; met -de bewegingen, skoatsk.

rukte, h. (2, 3, 4, 5), i. (1) gerukt (1 v. e. krijgsmacht: trekken; 2 een snelle, plotselinge, korte beweging [of: bewegingen) maken; een ruk [of: rukken] geven; 3 met een snelle, plotselinge, heftige beweging, een ruk, iets van zijn plaats trekken of iem., ook fig.; 4 meeslepen, meevoeren, fig.; 5 met een ruk of rukken stukscheuren): 1. de legers...

('rukken) (rukte, gerukt) I. (heeft) 1. een snelle, heftige, korte beweging maken : hij rukte, maar de ketting hield hem in bedwang; aan iets -. 2. (alleen in het tegenwoordig deelw.) schieten, trekken : -de ingewandspijnen. 3. met een snelle, heftige, korte beweging van zijn plaats trekken : zij rukte hem van de bank; hij rukte de band van...

(rukte, heeft en is gerukt), 1. zich voortbewegen; m.n. optrekken (van soldaten): zij rukten steeds dieper het land in; 2. een snelle, korte, plotselinge beweging of beweging maken: aan een touw rukken; 3. met een snelle, heftige beweging van zijn plaats trekken: hij rukte een tak van een boom; iemand de kleren van het lijf rukken; (oneig.) zich...

rukken ww. 'kort, hard trekken' categorie: erfwoord Mnl. rucken 'kort, hard trekken, met kracht van een plaats verwijderen' in ende rochten heme ... dien roc ute 'en rukten hem zijn mantel af' [1290-1310; MNW-P], daer he tswaert ... ructe 'toen hij het zwaard trok' [ca. 1400; MNW], rucken, afrucken...