Bewaarder
m. (-s), hij die bewaart, in ’t bijz. : 1. wachter, vgl. gevangenbewaarder; 2. hij die iets behoedt (vrijwel veroud.): bewaarders van de godsdienst; 3. hij die iets onder zijn berusting heeft: bewaarder der hypotheken, inz. de, na op roerend goed gelegd beslag, als bewaarder daarvan aangestelde.