(19e eeuw) (inf.) (vaak met irritatie gezegd) meer dan genoeg; voldoende. 'Nu is het welletjes.'
• „Daan," zei Gijs Herring, een oogenblik ophoudende en zijn eindje pijp tegen een stuk hout, dat op den haard lag te smeulen, uitkloppende, „wij hebben van dit jaar goede zaken gemaakt. Ik heb daar straks onder het knoopen eens uitgerekend hoe ver wij gekomen zijn. Ik moet zeggen, het is al welletjes geweest." (Edvard Gerdes: Een schat uit zee: een verhaal voor jongelieden. 1868)
• In de plaatselijke causeriën van het Soer. Hlb. leest men over de vacantie der schooljongens: Het is welletjes geweest. (Sumatra-courant, 26/08/1882)
• Ja, ze was bang voor 'm geweest gisteren op dat oogenblik. Zoo'n ruwerd! Maar nu was 't ook al weer welletjes. Nu had ze geen lust meer er nog langer over te treuren, dat ze hem had verdriet gedaan. (De Hollandsche Lelie. Jaargang 23. 1909-1910)
• Je kon 't niet volhouden. Dat wist i wel. Het kon nu eenmaal niet bestaan of je moest een bom duiten hebben. En die hatti niet. Wat zijn ouwe hem kon nalaten was de moeite niet waard. En hij, Japi, vond het nu welletjes ook. (Nescio: De uitvreter. 1911)
• Maar 't ging niet. 't Ging nù niet. Daar voelde-ie zich plots te moe, te futteloos, te week, te uit-mekaar-getrokken voor. Dat zou-ie morgen of 'n anderen dag doen. Voor vandaag was 't welletjes...(Herman Heijermans in De Nieuwe Gids. Jaargang 27. 1912)
• Zij zaten en lanterfantten daar, verkondigden luidkeels hun mening over elkeen die voorbijging, 't zij vrouw of man, paften goedkope sigaretten en schroeierige sigaren, rekten zich van verveling in hun beste pakken waaruit hun nekken en harde vuisten verbrand, overmoedig en boordevol kracht te voorschijn kwamen, wentelden zich van verveling in het gras en verzekerden voor de vijftigste keer dat het nu welletjes was met de warmte en dat de grond water nodig had. (Theun de Vries: Wilde lantaarns. 1940)
