(1963) (< Fr. la politique de la chaise vide) politieke manoeuvre waarbij men ergens wegblijft om te voorkomen dat iets gerealiseerd wordt dat men niet wenst.
• Minister Luns meende in een radio-vraaggesprek via de KRO „dat de grote politieke teleurstelling die thans door ons is ondervonden uiteraard zijn weerslag zal hebben ook in het EEG-gebeuren" en dat er van de politieke samenwerking tussen de Zes „voor lange tijd niets komt". Het Britse persbureau Reuter en. ook het Nederlandse ANP verspreiden berichten als zouden de vijf zijn overeengekomen een soort „legestoel-politiek" van sabotage tegen Frankrijk binnen de EEG te voeren. (De waarheid, 31/01/1963)
• Een niet-naar-Bremen-gaan, of, uit protest, daar de topbijeenkomst verlaten wordt echter niet overwogen. Van der Klaauw noemde een lege-stoelpolitiek „volledigongewenst". (Nederlands dagblad, 28/06/1978)
• Le Monde schreef ironisch dat de Gaulle zich wel in zijn graf om zou keren nu op dezelfde dag de Europese Raad een veto van een lidstaat overstemde, terwijl voor het eerst sinds hij 16 jaar geleden Frankrijk uit de militaire organisatie haalde Parijs werd aangewezen als plaats voor de volgende Navo-vergadering. Ofschoon er hier kennelijk wel angst bestond dat doorbreking van het veto-principe, dat de Gaulle in '65 met zijn legestoelpolitiek afdwong, zich wel eens tegen Frankrijk kon keren, achtte Le Monde zowel de letter als de geest geschonden van het 'arrangement' van Luxemburg dat in januari '66 een eind maakte aan die legestoelpolitiek van Frankrijk. (NRC Handelsblad, 21/05/1982)
• En in 1965 deinsde De Gaulle er niet voor terug om met een brutale `legestoelpolitiek' de Europese ontwikkeling een halt toe te roepen. (De Morgen, 11/09/1992)
• Maar een verstandshuwelijk van minstens zes jaar is wel degelijk een feit, en dan kun je er maar beter het beste van maken. Voka zal ondernemers oproepen om niet met het gemeentebestuur samen te werken. Maar met een legestoelpolitiek, een cordon of door terug te plooien op het eigen grote ideologische gelijk kun je nooit tot oplossingen komen. (De Standaard, 13/11/2018)
• Arnout Coel van N-VA vindt dat het eerbaar en verstandig is om de impact van al die Europese plannen goed door te denken in de Vlaamse context. “Zeker gezien het parcours dat we de voorbije 20 jaar gelopen hebben om vorige doelstellingen te halen. Daar nu nog eens een laag bovenop leggen en blindelings meegaan in Europese doelstellingen die in een Vlaamse context nauwelijks en niet zonder een grote economische kost gehaald kunnen worden, lijkt me onverstandig. Zeggen dat het de ‘legestoelpolitiek’ is die ervoor zorgt dat er in Vlaanderen niets ‘bougeert’, dat vind ik veel te gemakkelijk.” (Landbouwleven, 11/05/2023)
