(1933) (cliché) beeld van de prachtige Scandinavische natuur: de bossen waarin je de wind hoort zingen. De uitdrukking wordt meestal in verband gebracht met Noorwegen en verwijst dan ook naar een boek van de Noorse schrijver Trygve Gulbranssen (1894-1962). Met zijn Björndal trilogie werd hij in één slag wereldberoemd. Het eerste deel droeg de titel: „En eeuwig zingen de bossen“. Daarin werd de geschiedenis van het krachtige, Noorse boerengeslacht Björndal behandeld.
• Dit werk is zeer weinig bekend in kerkelijke kringen. Men las daar liever een menigte waardeloze romantiek van Scandinaafsche lectuur, als van maar eeuwig zingende bossen en zoo, doch men ging het eigen werk, dat doordacht was, voorbij. (De Gids. Jaargang 116. 1953)
• Het kan eindeloos gevarieerd worden. Het kan zich afspelen in Drenthe, in de eeuwig zingende bossen van Scandinavië, op de Schotse eilanden of in de Peel. (Tirade. Jaargang 3. 1959)
• Nee, dan was de bloeitijd van de streekroman een zegen voor de auteurs. Men zette maar ergens ‘En’ voor en het was altijd raak. ‘En eeuwig zingen de bossen...’ en... en... enzovoort. (Ab Visser: Leven van de pen. 1965)
• Naar het oude Göteborg, de grillige fjordenkust, de eeuwig zingende bossen. (De Kampioen, tijdschrift, september 1977)
• Ondertussen verstuiven we de geur van eeuwig zingende bossen boven de bril van onze poepdozen, want ook metaforen stinken, willen de stinkende waarheid niet horen op het erf van hun erfelijke zonden. (Rien Vroegindeweij: Later wordt alles echter: de mooiste gedichten. 2011)
• Ellanor staarde naar het beeldscherm van de computer, waar nog steeds foto's van houten huizen en eeuwig zingende bossen zichtbaar waren en stelde zich voor hoe het zou zijn om daar gewoon voor altijd te verdwijnen. (Sandra Berg: Reis naar het noorden. 2012)
• Reusachtige vlotten van aan elkaar gebonden bomen, dwars door de eeuwig zingende bossen, over blinkende meren, de Torne Älv af, de Kalix Älv af, stroomversnellingen, watervallen… (Robert Anker: In de wereld. 2017)
