(1928) (wielr.) cliché voor de renners. Vanwege hun atletische prestaties in de bergen. Vertaald uit het Frans: les géants de la route. Deze hyperbool komt al voor in een lofgedicht uit 1900 van een zekere L. Hesse (opgenomen in het tijdschrift L'Auto-Vélo van 25/11/1900). Vgl. ridders* van het smalle zadel. Tegenwoordig worden ook vrachtwagens of trucks de 'reuzen van de weg' genoemd.
• De strijd van de reuzen van de weg. (De Telegraaf, 21/06/1928)
• Een grote wegwedstrijd, met de echte „reuzen van de weg” in Nederland? Neen zover heeft men het in Holland nog niet gebracht. (Het volk, 06/05/1935)
• ‘Reuzen van de weg’?.... Doch ook de Tour-karavaan wordt een optocht van kleine, nietige dwergen tegen de achtergrond van de bergreuzen welke zij - graag of niet - beklimmen moet. (Martin W. Duyzings: Sport op twee wielen. 1950)
• Wanneer drie millioen lezers elk op hun eigen kamer een zelfde schrijver lezen zonder dat zij van elkaar iets afweten, vormen zij de dragers van een populariteit die niet moet onderdoen voor deze die geuit wordt wanneer honderdduizend mensen schouder aan schouder hun kelen schor schreeuwen wanneer de ‘goden van het stadion’ of ‘de reuzen van de weg’ de eindmeet over gaan. (Nieuw Vlaams Tijdschrift. Jaargang 6. 1951-1952)
• Met dergelijk bombastisch proza werd Desgrange de voornaamste architect van de mythe van de `reuzen van de weg'. (Benjo Maso: Het zweet der goden, 1990)
• In de jaren veertig en vijftig was het wielrennen populair dankzij de krantenverslagen en radioreportages waarin de `reuzen van de weg' door de sportjournalisten tot mythische proporties werden opgeblazen. (Maarten van Rossem, Ed Jonker, Luuc Kooijmans: Een tevreden natie. Nederland van 1945 tot nu, 1993)
• Hij was beenhard als zijn principes werden bedreigd. Toen in 1911 de eerste rudimentaire versnellingsapparaten hun intrede deden, gingen zijn haren overeind staan. ,,Laat die spulletjes over aan vrouwen en bejaarden'', schreef hij, zich richtend tot de renners. ,,Jullie, de koningen, de reuzen van de weg, moeten op eigen kracht de obstakels overwinnen, zonder daarbij een beroep te doen op onwaardige hulpmiddeltjes.'' (De Standaard, 05/07/2003, over Henri Desgrange, de stichter van de Tour)
• "De bebloede en bevochten strijders worstelen op wegen die beter geschikt zijn voor ossen dan voor fietsen. Voor de winnaar is er roem, glorie en een plaats in de geschiedenis naast de andere 'reuzen van de weg'. De grootste wielrenners ter wereld testen in dit brutaal maar prachtig spektakel hun eigenste ziel." Met die woorden beschreef een CBS-reporter ooit Parijs-Roubaix. (De Morgen, 11/04/2007)
