banjer

betekenis & definitie

(1860) (Barg.) druktemaker; patser; pronker. Ook: banjerheer.

• Banjer, iemand, die den grooten heer uithangt, een ophefmaker. Oorspronkelijk banjert: bannerheer, baanderheer (z.a.). Vaandeldrager eener schutterij sedert de 15e eeuw, ook kapitein der vrijers (jongelui) in de schutterij. (Taco H. de Beer en E. Laurillard: Woordenschat, verklaring van woorden en uitdrukkingen. 1899)
• Hij vloekte zichzelf uit voor hansworst, voor opgeprikte banjer, voor lekkende sleepboot... het hielp niets. (Israël Querido: De Jordaan: Amsterdamsch epos. Deel 2: Van Nes en Zeedijk. 1914)
• Ze voelen zich de banjer in der fijne marine blauw. (Louis Davids: Dat zijn onze Jantjes. 1923)
• De grandige banjers droomden van betofte huizen en van gehaaide buit. (Israël Querido, De Jordaan: Amsterdamsch epos. Deel 4: Mooie Karel. 1925)
• Eerst heb ik in me dalles gehunkerd naar splint, hopies geld, om de banjer uit te hangen ... (Willem van Iependaal: Lord Zeepsop, 1937)
• … een Parijse tent voor dure banjers… (Havank: De versierde bedstee. 1971)
• En daarbij was ik nog jaloers op de banjer: zo fors, zo kerngezond, zo knap en krulharig... (Theun de Vries: De vogels en het erf. 1978)
• (T. van Veen: Taal en leven in de Utrechtse Vechtstreek. 1989)
• Die verstaat de kunst om met banjers om te gaan. (Ben Borgart: Het geluk ligt om de hoek. 1991)
• Banjerheer: Een opsnijder, druktemaker heet al gauw ‘nen banjerheer. De verwantschap met “baanderheer” spreekt hier duidelijk. De “baanrotsen” waren in de Middeleeuwen Brabantsche edelen, die onder eigen vaandel, onder eigen “banier” optrokken. Wat de klank betreft, kan banjer zich rechtstreeks ontwikkeld hebben uit “banier”. WR XV. (Casper van de Ven: De Brabantse spot- en scheldnamen. 2013)
• Max werd na het opgroeien een beetje een banjer. Niet zozeer in het uithalen van kattenkwaad, maar wel het overal op af gaan, het alles willen zien en weten. (Max Wettstein: Het leven van een blanke Indo in Nederland. 2017)