(19e eeuw) (inf.) betalen; afgeven; neertellen. Syn.: afdoppen*; afkomen*; afschieten*; afschuiven*; aftikken*; beschommelen*; bloeden*; dokken*; doppen*; lenzen*; nossen*; offeren*; opdokken*; ophoesten*; opschokken*.
• Afdokken, w., b. — Betalen, geld leggen. Hij wilt mij geen schaëvergoeiing geven, maar 'k zal 'em in 't recht trekken, en dan zal em wel moeten afdokken. (Jozef Cornelissen & Jan Baptist Vervliet: Idioticon van het Antwerpsch dialect. 1899)
• Afdokken: betalen, afstaan. (Köster Henke: De boeventaal. 1906)
• Jo wist wat er met haar gebeuren ging als ze Jet niet op tijd afdokken kon. (Is-raël Querido: De Jordaan: Amsterdamsch epos. Deel 2: Van Nes en Zeedijk. Tiende druk. Eerste druk 1914)
• En hij vraagt alleen maar aan baron de Creyl wanneer hij nu eindelijk gaat af-dokken. (Louis Paul Boon: De bende van Jan de Lichte. 1957)
• Hij is er de man niet naar om zomaar geld te beginnen afdokken... (Louis Paul Boon: De liefde van Annie Mols. 1959)
• Vraag maar eens aan die van Mol, wat die allemaal moeten afdokken: elektriciteit, drinkwater… alles kunnen ze daar betalen. (Walter van den Broeck: Groenten uit Balen. 1972)
• … en mijn ouders moesten de som van 300 frank per 3 maanden afdokken… (Jef Geeraerts: Gangreen 3. Het teken van de hond. 1975)
• Daarom zag ik me op bepaalde momenten verplicht naar huis toe te reizen om aldaar enige cash te gaan afdokken. (Herman Brusselmans: Het zinneloze zeilen. 1982)
• (H. Mullebrouck: Vlaamse volkstaal. 1984)
• Geld voor operatie komt overal vandaan. Zelfs haar vader dokt af: ‘Ik kan mijn stamhouder toch niet laten sterven.’ (Monika van Paemel: De vermaledijde vaders. 1985)
• Ik had zeker het dubbele afgedokt van wat hij waard was. (Tom Lanoye: Alles moet weg. 1988)
• (Georges De Schutter & Jan Nuyts: Taal in stad en land. Stadsantwerps. 2002)
• Voor de zeer lage inkomens is wel een korting voorzien maar een koppel postbodes evenveel laten afdokken als een notarisgezin is om problemen vragen. (Thomas Blommaert: Ik was nog nooit in Zelzate geweest. 2010)
