Winkler Prins Encyclopedie

E. de Bruyne, G.B.J. Hiltermann en H.R. Hoetink (1947)

Gepubliceerd op 06-08-2022

Uitlevering

betekenis & definitie

is een daad van internationale rechtshulp, waardoor personen in handen worden gesteld van een buitenlandse mogendheid ter berechting of ter voltrekking van een straf. De uitlevering is geregeld in de Uitleveringswet van 1875 Stbl. no 66, die de algemene voorwaarden inhoudt op welke, ten aanzien van de uitlevering van vreemdelingen, verdragen met vreemde mogendheden kunnen worden gesloten.

Art. 2 der wet noemt de misdrijven ter zake waarvan uitlevering mag plaats hebben; daaronder vallen niet de politieke misdrijven. Nederlanders worden niet uitgeleverd. Indien zij in het buitenland een strafbaar feit hebben gepleegd, dat in Nederland als misdrijf geldt, kunnen zij hier worden vervolgd (art. 5 sub 2 W.v.Sr.). Dit geldt ook als zij reeds in het buitenland tot straf zijn veroordeeld, immers met dergelijk buitenlands gewijsde wordt slechts rekening gehouden indien de veroordeling is gevolgd door gehele uitvoering, gratie of verjaring van de straf (art. 68 sub 2 W.v.Sr.).Lit.: W. P. J. Pompe, Handb. v. h. Ned. Strafrecht, 4de dr. (Zwolle 1953) blz. 504; W. F. G. van Hattum, Hand- en Leerboek van het Ned. Strafrecht, Dl I Algemene Leerstukken (Arnhem-’s-Gravenhage 1953), blz. 109-110.