Nelson betekenis & definitie

Horatio Nelson (1758—1805) was een Engelse admiraal, de zoon van een geestelijke te Burnham-Thorpe in Norfolk. Hij ging reeds op 12-jarigen leeftijd naar zee en kreeg daar een echte zeemansopvoeding.

In 1779 werd hij tot kapitein ter zee aangesteld en sinds dien zijn de wapenfeiten uit zijn schitterende loopbaan elkander snel opgevolgd. Zo nam hij in 1793, bij het uitbreken van den oorlog met de Franse republiek, als kapitein van de „Agamemnon” deel aan de insluiting van Calvi op Corsica, waarbij hij een oog verloor. In den slag bij kaap Sint Vincent bracht zijn optreden als bevelhebber van een smaldeel aan de Engelse vloot de overwinning. Nadat het tegenhouden van de Franse vloot, met Napoleon en zijn expeditieleger aan boord, dat bestemd was voor Egypte, hem was mislukt, bracht hij op de rede van Aboekir (ten Oosten van Alexandrië) den Fransen een vernietigende nederlaag toe. Van Aboekir voer Nelson daarna naar Napels om den Engelsgezinden koning Ferdinand IV tot den oorlog tegen Frankrijk te bewegen; een strijd, die overigens zeer ongelukkig verliep. Wel wist Nelson koning Ferdinand die naar Sicilië had moeten vluchten, te bewegen naar Napels terug te keren, doch zijn goede naam leed ernstige schade door de onrechtvaardige wijze, waarop hij den opstand der Fransgezinde republikeinen onderdrukte.

Nelsons grootste wapenfeit valt in zijn laatste levensperiode, toen hij als vice-admiraal optrad. In 1805, toen hij het opperbevel voerde in de Middellandse Zee, leverde hij den beroemden slag bij Trafalgar. Hier ontmoette en versloeg hij den 21sten October de verenigde Frans-Spaanse vloot, die uit West-Indië naar Europa terugkeerde. Het was een bloedige strijd, waarin Nelson sneuvelde.