Ontslag op staande voet betekenis & definitie

Een ontslag dat met onmiddellijke ingang (dus zonder opzegtermijn) wordt gegeven waardoor de arbeidsovereenkomst per direct eindigt. Het is de arbeidsrechtelijk meest zware sanctie met ernstige gevolgen voor de werknemer die het betreft.

Bij de beantwoording van de vraag of een ontslag op staande voet terecht is gegeven dienen alle omstandigheden van het geval in aanmerking te worden genomen.

Vanwege de ernstige gevolgen voor de werknemer, is ontslag op staande voet aan een aantal voorwaarden gebonden. Zo moet er sprake zijn van een dringende reden die de werknemer onverwijld moet worden medegedeeld. Dat kan zowel mondeling als schriftelijk, maar dat laatste is om bewijstechnische redenen van groot belang.

In beginsel levert bijvoorbeeld diefstal/verduistering en/of fraude een dringende reden voor ontslag op staande voet op. Uit de jurisprudentie blijkt dat de (geringe) waarde van een onrechtmatig toegeëigend goed veelal geen grote rol speelt bij de afweging of sprake is van een dringende reden. Al eerder bleek een appelflap, tijgerbrood, een paar blikjes cola, een pen en een zakje pinda’s voldoende voor ontslag op staande voet. Uit diezelfde rechtspraak blijkt ook dat een goed en duidelijk schriftelijk bedrijfsbeleid dat ook strikt wordt gehandhaafd door de werkgever belangrijk is.

Relevant is en blijft ten slotte om naast de verweten gedraging zelf een afweging te blijven maken van alle omstandigheden van het geval, nu ontslag op staande voet een ultimum remedium is en blijft.

Indien een werknemer terecht op staande voet is ontslagen dan heeft hij in beginsel geen recht op een WW-uitkering en ook niet op een transitievergoeding.

Gepubliceerd op 02-06-2015