Naief betekenis & definitie

Naïef zijn of naïviteit betekent dat een persoon iemand anders gemakkelijk vertrouwt of gelooft, ofwel te goed van vertrouwen is. Deze houding heeft doorgaans als eigenschap dat iemand onbevangen en ongekunsteld door het leven gaat.

Het woord naïef komt oorspronkelijk van het Franse naïef. Belangrijke synoniemen zijn: argeloos, goedgelovig, kinderlijk, onbezorgd en eenvoudig. Over het algemeen heeft naïviteit een negatieve bijklank: "Het is een goede jongen, maar hij is ontzettend naïef als het om financiën gaat", maar naïviteit kan ook als een positieve eigenschap worden beschouwd: "Zij is nog zo heerlijk kinderlijk naïef." Doorgaans wordt dan ook een strikt onderscheid gemaakt tussen kinderachtige naïviteit (negatieve eigenschap: onvermogen) en kinderlijke naïviteit (positieve eigenschap: onschuld).

Gepubliceerd op 01-04-2015