Peter Timofeeff

Prisma van het Weer

Gepubliceerd op 06-04-2017

2017-04-06

Duin

betekenis & definitie

Door de wind bijeengebrachte en afgezette landmassa gelegen langs de kust (zeeduinen) of in het land (landduinen). In gebieden waar de wind door het ontbreken van begroeiing vrij spel heeft, kan deze het bovenste laagje van de bodem, wanneer dit uit droog en licht materiaal bestaat, gemakkelijk de lucht in blazen.

Neemt de kracht van de wind af, dan daalt het materiaal weer neer en komt de bodem tot rust. Het vormt dan meestal heuveltjes, die duinen worden genoemd. Duinen kunnen vooral ontstaan in woestijnen (woestijnduinen), langs zandstranden (kustduinen), langs rivieren met spaarzaam begroeide oevers (rivierduinen) en in gebieden die sterk aan erosie blootstaan (stuifduinen). In bijna alle gevallen zullen duinen uit zand bestaan, maar soms worden ze uit ander licht materiaal gevormd, o.a. zoutkristalletjes en gipsdeeltjes. De grootte en vorm van een duin en de snelheid waarmee een duin zich verplaatst, zijn afhankelijk van de soort ondergrond, de grondwaterspiegel, het klimaat, de overheersende windrichting en de aanwezigheid van mensen en dieren.

Zie ook: duinenkust
Zie ook: eolische erosie