(Ital., fraaie zang), begrip dat vooral de klassieke Italiaanse zangkunst aanduidt, waarin de schoonheid van de klank vóór het woord gaat. Klankvorming gecombineerd met frasering en dictie prevaleren boven de individuele expressie van het woord.
Hoogtepunt van het bel canto lag in Italië (17de-19de eeuw). Na de Tweede Wereldoorlog in de mode gekomen door zangeressen als Maria Callas en Joan Sutherland.