Gepubliceerd op 13-06-2017

Panamerikaanse Unie

betekenis & definitie

Een internationaal bureau van verschillende Noord- en Zuid-Amerikaanse staten, dat van 1910-48 panamerikaanse conferenties organiseerde. Tevens is het de benaming voor het centraal bureau van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS).

De Panamerikaanse Unie kwam voort uit een bureau dat in 1889 tijdens de eerste panamerikaanse conferentie in Washington was opgericht. De Unie streefde naar samenwerking tussen de Amerikaanse landen op militair, politiek en economisch gebied. Er werden conferenties gehouden in Mexico City (1901), Rio de Janeiro (1906) en Buenos Aires (1910). De resultaten van deze conferenties beantwoordden vaak niet aan de verwachtingen, doordat veel landen het overwicht van de Verenigde Staten vreesden. Juist in deze jaren voerde de regering in Washington in het Caribisch gebied een imperialistische politiek, waardoor ze groot wantrouwen kweekte bij de Latijns-Amerikaanse landen. Ook conferenties na de Eerste Wereldoorlog in Santiago (1923) en Havana (1928) leidden niet tot het gewenste resultaat, omdat de Verenigde Staten in deze tijd een aantal militaire en politieke interventies uitvoerden in Caribische en Zuid-Amerikaanse landen. De verhouding tussen de Verenigde Staten en de Latijns-Amerikaanse landen verbeterde iets na de panamerikaanse conferentie in 1933 te Montevideo; president F.D. Roosevelt kondigde toen de politiek van goede nabuurschap ten opzichte van de Latijns-Amerikaanse landen aan, en deed afstand van het recht op interventie.

Op de negende conferentie, die in april 1948 in Bogotá werd gehouden, werd de Panamerikaanse Unie omgevormd tot de Organisatie van Amerikaanse Staten. Het centraal bureau van de OAS is gevestigd in Washington en wordt geleid door een secretaris-generaal. Het bureau is, behalve met administratieve taken, belast met het bevorderen van de samenwerking tussen de verschillende Amerikaanse staten.