Gepubliceerd op 29-06-2020

oranjebitter

betekenis & definitie

Gedestilleerde drank op basis van Franse brandewijn en sinasappelschillen, vaak geschonken op dagen dat er in de koninklijke familie iets te vieren is. Aan het einde van de achttiende eeuw, de tijd van de strijd tussen patriotten en prinsgezinden, konden mensen door het drinken van oranjebitter kenbaar maken de kant van de stadhouder, prins Willem V, te kiezen.

Al sinds de Middeleeuwen werd in de Lage Landen brandewijn gestookt waaraan in de vorm van elixers, tincturen en destillaten kruiden werden toegevoegd, wat de dranken een medicinale werking gaf. Door de ontdekkingsreizen nam het aantal beschikbare kruiden en de hoeveelheid beschikbare suiker sterk toe. Vooral in Amsterdam, de stapelplaats van de Verenigde Oostindische Compagnie, gingen stokerijen ook suiker aan hun kruidendranken toevoegen. De nieuwe dranken, likeuren, werden al snel populair als genotsmiddel. Oranjebitter wordt al gemaakt sinds 1695 en de naam slaat op het belangrijkste ingrediënt, de schil van de vrucht van de Oranjeboom, die het drankje ook zijn kenmerkende kleur geeft. De Oranjeboom produceert een geurige witte oranjebloesem en kleine zure sinaasappels, die meestal oranjeappels worden genoemd.

De schillen kunnen ook gesuikerd worden of verwerkt tot marmelade. De Oranjeboom is ook bekend als WestIndische pomerans en Curaçaose oranje. Tegenwoordig zijn oranjeappels van Cura^ao zeldzaam en dus duur, maar in het Caribische gebied groeien verschillende sinaasappelrassen, en de wilde pomeransappels vormen een goed alternatief. Ook worden bittere en zoete Spaanse en Cubaanse sinaasappels in oranjebitter verwerkt.