Katholieke Encyclopaedie

Uitgeverij Joost van den Vondel (1933-1939)

Gepubliceerd op 04-11-2019

Verzet

betekenis & definitie

is een handeling, waardoor iemand de gevolgen van een gerechtelijke verrichting van een ander tracht te stuiten. De Ned. en Belg. wetgeving kennen vlg. vormen van verzet.

1° V. tegen een vonnis. Dit kan in de eerste plaats worden gedaan door den gedaagde in een burgerlijk proces, die bij →verstek is veroordeeld (Ned. W.v.B.Rv. art. 81 en vlg.; Belg. W.v.B.Rv. art. 157 vlg.), en door den verdachte in een strafproces, die door een bij verstek gewezen vonnis niet van de geheele telastelegging is vrijgesproken (Ned. W.v.Sv. art. 399 vlg.; Belg. W.v.Sv. art. 151, 187, 188 en 208). De zaak komt dan weer voor den zelfden rechter, behalve in →kort geding, waarbij de zaak voor de tweede maal door de rechtbank behandeld wordt (Ned. W.v.B.Rv. art. 294). Verder kan v. tegen een vonnis worden gedaan door personen, die geen →partij waren bij het vonnis („derden”), indien dit vonnis hun rechten heeft benadeeld (Ned. W.v.B.Rv. art. 376-380; Belg. W.v.B.Rv. art. 474 vlg.). Ook dit v. komt weer voor denzelfden rechter.
2° V. tegen een executoriaal beslag. Dit kan worden gedaan door den derden geëxecuteerde (Ned. W.v.B.Rv. art. 477 en 478; Belg. W.v.B.Rv. art. 609-612).
3° V. tegen →verzegeling en ontzegeling (zie aldaar) (Ned. W.v.B.Rv. art. 665 en 667-668; Belg. W.v.B.Rv. art. 926-927).
v. d. Kamp/Rondou.

< >