Oergebaar betekenis & definitie

Oergebaar is het vroegste gebaar van mens en dier. Oergebaren zijn de veronderstelde gebaren in de oertijd. Het oergebaar, ooit ontstaan in het verre verleden.

Dreiging ervaren doet afwerend achteruitdeinzen en ineenkrimpen. Iets verlangen drukt zich uit in vooruitstrekken en aanwijzen. Spontaan ervaren en lichamelijk uitdrukken liggen in elkaars verlengde. Dit begint al voor de geboorte. De ongeborene voelt bewegingen en hoort de hartslag. Deze terugkerende sensaties van voelen en horen internaliseren indrukken waardoor symbolische concepten met afgestemde spontane gebaren ontstaan. Na de geboorte borduren communicatieve lichaamsgebaren hierop voort. Ondertussen transformeren de hersenen de zintuiglijke sensaties tot het bewust gemaakte vroege symboolgebaar dat verwijst naar behoeften, onrust, pijn en zo meer. Spontaan kijken en ongedwongen horen worden steeds bewuster zien en weloverwogen luisteren. Tijdens symbolisering wordt gelukkig ook miscommunicatie geïntroduceerd. Juist vergissingen en ervaren obstructies verbeteren en genereren nieuwe gedachten en ideeën en prikkelen tot de ontwikkeling van verstand en spraakvermogens.

Dieren beschikken over zintuigen, hebben ervaringen, symboliseren en maken opzettelijk verwijzende gebaren. Sommige tonen hun tanden, wijzen met hun ogen of keren anderen de rug toe. Omdat het oergebaar in vergelijking met spreken universeel is, komt gebaarverwarring onder dieren - en onder mensen - weinig voor. Spraakverwarring (Babylonische) daarentegen komt alleen onder mensen voor. Intrigerend zijn daarom vocaal kwetterende woestijnratten die uiteenlopende dialecten blijken te hebben.

Alles bijeen wijst de evolutie van het oergebaar op het belang van lichaamstaal als waarachtige bron van communicatie. Aan gene zijde van spraak en taal bevinden zich onze oergebaren.