Muzikaliteit betekenis & definitie

Muzikaliteit is de natuurlijke aanleg plus ontwikkelde vaardigheid muziek te waarderen. Muzikaliteit is de competentie bijvoorbeeld een liedje te zingen. Instaat zijn middels aangeleerde klanken iets gemeenschappelijks uit te drukken zoals ook sommige dieren doelbewust blijken te doen. Ook wel bron, oorsprong, basis of grondslag van muziek.

Waarom hebben we muziek, waarom ontstond muziek, waartoe dient muzikaliteit? Vergeet een keer alle muziekinstrumenten zoals viool, saxofoon of drumstel. Zie eens hoe mensen zingen en op de melodie meebewegen. Muzikaliteit is geen extra gave, is niet gelijk aan excellent muziek maken. Zelfs dieren maken muziek. Zoals sommige walvissen die jaarlijks een eigen melodie maken waarmee zij als groep door de oceanen trekken.

Vergeet een keer de zogenoemde taligheid van het notenschrift. Vergeet ook eens de gesproken teksten en de gezongen woorden tijdens een opera. Observeer tijdens een uitvaart wat muziek bij sommige deelnemers doet. Muziek krijgt een extra-muzikale betekenis, geeft de ceremonie verdieping. Er wordt empathisch – via spiegelneuronen - ingeleefd en meegeleefd, soms mee gehuild. Muzikaliteit en daarmee muziek doet emoties als verdriet en vreugdegevoelens - nimmer jaloezie of schuldgevoelens - delen.

Bestaat er een muzikale grammatica die zo goed als alle muziek inclusief oermuziek omvat? Vergelijkbaar met de zogenoemde Chomskyaanse ‘deep-seated linguistic regularities’? Als er al universele kenmerken van muziek bestaan dan lijken die te maken hebben met pulsaties en ritmes plus - belangrijk - lichamelijkheid in de vorm van meedeinen. En een vraag zou kunnen zijn of muzikaliteit te maken heeft met de hartslag van moeder de walvis waarnaar het diepgewortelde walvisje maandenlang heeft geluisterd.

Muzikaliteit begint bij herhaling geluid lijfelijk delen. Congenitaal doven en zelfs amuzikale mensen kunnen muzikale gebaren fysiek ervaren en emotioneel waarderen. Zonder muzikaliteit kunnen we niet.

Laatst bijgewerkt 21-02-2019