Manosfeer is de virtuele wereld van mannelijkheid, haatcultuur tegen vrouwen en misogyne vrijgezellen met kenmerken van slachtofferschap.
De mannen op manosfeer voelen zich door vrouwen onderdrukt, gekwetst in hun eer, gekrenkt in eigenwaarde, afgewezen in bed, verongelijkt en zo meer. Klassiek zijn de onvrijwillige celibatairen die zich slachtoffers van vrouwenemancipatie voelen. Met online blogs en zelfhulp ondersteunen zij elkaar. Van gewelddadigheid naar vrouwen toe is nauwelijks sprake. Maar radicalisering ligt steeds op de loer. Feminisme krijgt de schuld en zelfmedelijden slaat om in vrouwenhaat. ‘Daar moet een piemel in’. Weer andere groepjes ontwikkelen behalve misogynie ook homofobie, islamofobie en puur racisme.
Kenmerkend voor de manosfeer is dat anoniem slachtofferschap samengaat met een verdediging van mannelijkheid en daderschap. Zogenoemde slachtoffers van vrouwen worden daders van virulent geweld tegen vrouwen. Dit daderschap verplaatst zich van online naar offline. Concreet: er ontstaat een besmettelijke ideologie van quasi-emancipatie van mannen gevolgd door radicalisering van gendergeweld.
