Slagaderlijke bloeding wat is de definitie & betekenis

Een slagaderlijke bloeding is een bloeding uit een slagader waardoor het bloed met grote kracht en snelheid verloren gaat en een levensbedreigende situatie kan ontstaan.

In het lichaam zitten 2 soorten bloedvaten: slagaders die van het hart af stromen en een hoge bloeddruk hebben en aders die terugstromen naar het hart toe en een lage bloeddruk hebben. Een slagader heet een slagader, omdat je hieraan het hart kunt voelen kloppen, bijvoorbeeld aan je pols, in je hals of lies. Omdat het bloed vanaf het hart met veel kracht en snelheid door de slagaders wordt gepompt, zal het bloed bij een slagaderlijke bloeding ook met veel kracht naar buiten komen. Een slagaderlijke bloeding kan ontstaan door een verwonding van buitenaf waarbij de slagader beschadigd raakt, zoals bij een steek- of schotwond.
Een slagaderlijke bloeding heeft de volgende kenmerken: 1. er is veel bloedverlies in korte tijd. Het bloed kan zelfs naar buiten spuiten of in golvende beweging hard naar buiten stromen. Dit is niet zichtbaar als er sprake is van een inwendige bloeding. 2. Het bloed is vaak helder rood of brandweerrood van kleur. 3. Omdat het slachtoffer veel bloed verliest, kan deze bleek, zweterig en duizelig worden, of zelfs het bewustzijn verliezen. Het bloedverlies kan heel hard gaan, afhankelijk van welke slagader het is en hoe groot de wond is. In de ernstigste gevallen kan het slachtoffer binnen enkele minuten doodbloeden.
Omstanders kunnen het slachtoffer redden door de bloeding zo snel mogelijk af te drukken of in een uiterst geval door een tourniquet (knel- of knevelverband) boven de slagader aan te leggen als de bloeding met afdrukken niet stopt.