Fleur Heukshorst

Student aan de/het Radbod Universiteit Nijmegen

Gepubliceerd op 27-09-2015

2015-09-27

Borderline

betekenis & definitie

De persoonlijkheidsstoornis borderline houdt in dat men niet in staat is om op een gepaste manier om te gaan met emoties. Dit gaat gepaard met angst en depressie. Deze aspecten komen sterk naar voren waardoor mensen met borderline worden geholpen voor deze symptomen, maar er komt meer bij kijken.

Iemand met borderline vertoond impulsief gedrag en kan zich ergens helemaal in storten met alle gevolgen van dien. Een ander belangrijk hoofdkenmerk zijn de stemmingswisselingen. Prikkels en onschuldige opmerkingen kunnen de stemming totaal laten omslaan. Andere verschijnselen zijn: zelfbeschadiging, verlatingsangst, identiteitsproblemen, dissociatieve verschijnselen en psychotische verschijnselen.

De oorzaak van borderline ligt in biologische, psychische en sociale factoren. De biologische factor is aanleg. De verwerking van prikkels in je hersenen kan zodanig zijn dat je hierbij impulsief gedrag en stemmingswisselingen kunt vertonen. De psychische en sociale factoren vinden vaak hun oorsprong in de kindertijd, doordat er een ingrijpende gebeurtenis heeft plaats gevonden of er sprake was van een onveilig gevoel. Dit onveilige gevoel kan ontstaan door verwaarlozing, misbruik of scheiding van de ouders.

Iemand met borderline krijgt meestal een ambulante of poliklinische behandeling. Opname in het ziekenhuis is alleen noodzakelijk als de patiënt een gevaar is voor zichzelf of de omgeving.
Het opbouwen van vertrouwen tussen behandelaar en patiënt is van groot belang. Dit is de basis om te kunnen werken aan relaties met anderen. De patiënt moet de stoornis accepteren, er inzicht in krijgen en zo stabiliteit creëren. Omgaan met spanning, woede en angst worden behandeld door middel van gedragstherapie. De medicijnen die worden gebruikt door borderline patiënte zijn er alleen als hulpmiddel. Belangrijke medicijnen zijn antidepressiva en antipsychotica.

Deze chronische persoonlijkheidsstoornis werd eerst gezien als niet of nauwelijks te behandelen. Dankzij gespecialiseerde psychologische onderzoeken zijn er de laatste twintig jaar behandelingen ontwikkeld die positief resultaat laten zien.