pertinent

betekenis & definitie

pertinent bn. 'stellig; relevant'
categorie: leenwoord

Vnnl. pertinent 'passend' [1531; MNHWS], pertinente conclusien 'dwingende conclusies' [1535; WNT ferie], pertinente ordre 'besliste order' [1652; WNT].

Ontleend aan Frans pertinent 'ter zake doende' [1300; TLF], een ontlening van Latijn pertinēns (genitief -entis), teg.deelw. van pertinēre 'zich uitbreiden, betrekking hebben op, dienen tot', gevormd uit per- 'af-, door en door', zie per, en tenēre 'houden, hebben, verplichten' dat verwant is met tendere 'spannen, strekken', zie tenderen.
◆ impertinent bn. 'onbeschaamd'. Vnnl. impertinente exceptien 'niet ter zake doende uitzonderingen' [1558; WNT Aanv. calumnieeren], die carl is seer impertinent 'die kerel is zeer onbeschaamd' [1668; WNT kerel]. Ontleend aan Frans impertinent 'niet ter zake doende' [1327; TLF], later ook 'onbeschoft' [1450-1500; TLF], een ontlening van Laatlatijn impertinens 'niet ter zake doende', een afleiding met in- 2 'niet' van pertinens.

Fries: pertinint ◆ ympertinint