Wat is de betekenis van Beschuldiging?

v. (-en), 1. het beschuldigen. 2. dat waarmee men beschuldigt, aanklacht, telastelegging: beschuldigingen inbrengen tegen; een beschuldiging van zich af werpen; een beschuldiging staven, waarmaken.

beschuldiging - Zelfstandignaamwoord 1. het aangeven dat iemand iets moreel of gerechtelijk verkeerds heeft gedaan ♢ Een beschuldiging van het plegen van een misdrijf. Woordherkomst Naamwoord van handeling van beschuldigen met het achtervoegsel -ing. Verwante begrippen aankla...

beschuldiging - zelfstandig naamwoord uitspraak: be-schul-di-ging 1. het zeggen dat iemand het gedaan heeft ♢ zijn beschuldiging sloeg nergens op Zelfstandig naamwoord: be-schul-di-ging de beschuldiging ...

- iemand in beschuldiging stellen, iemand in staat van beschuldiging stellen. Het parket van Brussel zal de dader allicht in beschuldiging stellen van poging tot doodslag. - LN, 22-01-2003.

Iem. in beschuldiging stellen, iem. in staat van beschuldiging stellen. Sant.: beschuldigingsbank, beklaagdenbank (Woensdag werden de debatten voortgezet in het proces dat J. F.... op de beschuldigingsbank bracht, Gazet v. Antw. 21/4/1977).

s., biskuldiging, bitiging, oantiging, oanklacht.

v. beschuldigingen (het beschuldigen; aanklacht).

v. (-en) 1. Eig. het beschuldigen. 2. Metn. aanklacht.

Beschuldiging - te laste legging; zie ook AAN GIFTE, BELEEDIGING, LASTER.

v.(-en), 1. het beschuldigen of beschuldigd-worden; 2. aanklacht, tenlastelegging: beschuldigingen tegenspreken.

De te laste legging van eenige strafschuldige handeling, met de bedoeling den bedrijver daarvan de gevolgen dier handeling te doen dragen.