Amnesty International

Ontleend aan de encyclopedie van de mensenrechten

Gepubliceerd op 12-06-2015

2015-06-12

Franse Verklaring van de Rechten van de Mens

betekenis & definitie

De Franse Verklaring van de Rechten van de Mens (1789) werd aanvaard op 26 augustus 1789 door de Nationale Vergadering te Parijs. Volgens de preambule legt de Franse Verklaring de 'natuurlijke, onvervreemdbare en heilige rechten van de mens' vast.

De Nationale Vergadering was voor het opstellen van de Franse Verklaring geïnspireerd geraakt door de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring (1776) en de pamfletten van de Brits-Amerikaanse schrijver Thomas Paine (1737-1809). De officiële naam van deze Frans Verklaring is de 'Verklaring van de rechten van de mens en de burger'.

Van de 17 artikelen zijn de meeste gewijd aan burgerlijke en politieke rechten. Deze stellen onder meer dat niet mag worden verboden wat niet door de wet is verboden; niemand naar willekeur gearresteerd mag worden; iemand voor onschuldig moet worden gehouden zolang zijn schuld niet is vastgesteld; ieder vrij is in overtuiging, geloof en meningsuiting zolang dit de openbare orde en de wetten niet schendt. De verklaring stelt ook dat belasting moet worden opgelegd naar vermogen en dat eigendom onschendbaar is.

De Franse Verklaring is minder expliciet in de garanties voor mensenrechten dan de bijna gelijktijdig in de VS opgestelde Bill of Rights van 1791. De Franse Verklaring speelde een belangrijke rol in de Verlichting en daarmee in de ontwikkeling van ideeën over recht, mensenrechten en maatschappelijke ontwikkeling in het Westen.